"Ο ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ" ΚΕΦΑΛΑΙΑ 8-14

ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ κεφαλαια 8-14

8

  To υπόλοιπο καλοκαίρι και όλο το φθινόπωρο , ο Γιουσούφ με την συνοδεία και προστασία  40 αλβανών ιππέων , γύρισε όλη την περιοχή , ψάχνοντας για γνωστά του βότανα , αλλά και δοκιμάζοντας , ότι βρήκε να φυτρώνει στο χώμα της Πελοποννήσου.

  Χρησιμοποιώντας το βρασμένο απόσταγμα , από διάφορους συνδυασμούς , με βάση το πιο δυνατό βότανο καθαρισμού , που βρήκε και ονόμασε μουρχούτ , κατάφερε να μειώσει τους πόνους και να σταματήσει την τύφλωση , αλλά δεν κατάφερε να θεραπεύσει κανέναν.

  Η καθαριότητα των χεριών και του προσώπου συμβολίζει την καθαρότητα της ψυχής για τον πιστό του Ισλάμ. Ανάμεσα στους φανατικούς κατά τ’άλλα μουσουλμάνους στρατιώτες του Ιμπραήμ , η καθαριότητα , πριν την προσευχή , ήταν επιβεβλημένη από την λατρεία τους , αλλά με σκέτο νερό τα μικρόβια , φυσικά δεν εξολοθρεύονται.

   Σε πολλά από τα κοντινά ταξίδια , ο μικρός  Θρασύβουλος – Αμπντούλ, τον ακολουθούσε , δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις βοτανικές εξερευνήσεις του Γιουσούφ. Οι περιοχές γύρω από την Τριπολιτσά δεν υπέφεραν από επιθέσεις των ελλήνων επαναστατών. Λίγο πιο πέρα όμως , καμία ομάδα αιγυπτίων , δεν τολμούσε να μείνει στο ύπαιθρο την νύχτα.   Αυτοί οι σατανάδες οι Έλληνες ξεφύτρωναν σαν φαντάσματα μέσα στην νύχτα και τους έσφαζαν μέχρι τον τελευταίο. Η τους έστηναν ενέδρες στα περάσματα των βουνών και τους σκότωναν με τα τουφέκια τους από μακριά……………..

 ‘Κε Ματθαίου. Κε Ματθαίου’ η φωνή , που τόση ώρα με ταξίδευε στο παρελθόν , με έφερε πάλι στο σήμερα , στην καλύβα του γερό-θεραπευτή.

  Τον κοίταξα σαν χαζός , όπως συνερχόμουν από το ονειρικό ταξίδι , που η μπάσα βραχνή φωνή  με είχε στείλει για τόση ώρα. ‘Ορίστε κε Κόκκινε’ ψέλλισα , ‘ τι συμβαίνει;;’ . ‘Συγνώμη αγαπητέ αλλά άρχισε να σκοτεινιάζει. Αν δεν θέλετε να περάσετε  την νύχτα εδώ σε στρωματσάδα , πρέπει να κατεβείτε στο χωριό και στο δωμάτιο , που σας περιμένει , προτού πέσει μαύρο σκοτάδι και δεν βρίσκετε τον δρόμο για το αυτοκίνητο σας.’

  Με βαριά καρδιά και κατανικώντας τον πειρασμό να περάσω το βράδυ εκεί στο πρωτόγονο καλύβι , σηκώθηκα , τον χαιρέτησα και τον ευχαρίστησα , θερμά , ανανεώνοντας το ραντεβού μας για το επόμενο πρωί.(αρκεί να θυμόμουν να έφερνα καφέ μαζί μου , όπως μου θύμισε και ο γέρος). Έφτασα με το φως να χάνει τελικά την μάχη με το σκοτάδι , στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα το σύντομο ταξίδι της επιστροφής στην Αχλαδιά.

  Στιγμή δεν σταμάτησε το μυαλό μου να σκέφτεται την υπέροχη ιστορία του γέροντα. Αδημονούσα για την συνεχεία , τόσο που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ , παρά μόνο , όταν έφτασε περασμένες δυο μετά τα μεσάνυχτα.

  Πετάχτηκα γύρω στις επτά το πρωί, πλύθηκα , ντύθηκα και αφού έκλεψα λίγο καφέ από την κουζίνα του σπιτιού που πέρασα το βράδυ, γύρισα στον δρόμο για το βουνό. Τον βρήκα να σκαλίζει τον μικρό του κήπο και αφού ανταλλάξαμε μια θερμή καλημέρα, μου ζήτησε τον καφέ για να μου φτιάξει ένα ζεστό φλιτζάνι. Κάτω από ένα μεγάλο έλατο , υπήρχαν δυο αυτοσχέδια σκαμπό από κορμό δένδρου και ένα παλιό σιδερένιο στρογγυλό , τραπέζι καφενείου.

  ‘Ας κάτσουμε εδώ φίλε μου’ είπε δείχνοντας μου το τραπέζι. Έχω πιάσει έναν λαγό , που θα τον σουβλίσω αργότερα για να φάμε.’

 Έφερα τα μικρό μαγνητοφωνάκι και το τοποθέτησα ανάμεσα μας. Επιτέλους θα άκουγα την συνέχεια στην ιστορία του προγόνου του., ήπια μια γουλιά από τον καφέ μου και περίμενα να κάτσει , για να αρχίσω την ηχογράφηση.

  Σύντομα η φωνή του με ξαναβύθισε στο όνειρο………………..

9

   

  Toν Νοέμβριο του 1825, ο Ιμπραήμ έστειλε 8000 στρατιώτες του, το πυροβολικό και τον στόλο του, κατά διαταγή του σουλτάνου. Μετά από ένα μηνά έσπευσε και ο ίδιος προσωπικά  να βοηθήσει τον Κιουταχή πασά , που πολιορκούσε με 20000 άνδρες το Μεσολόγγι. Μαζί του και ο Γιουσούφ με τον μικρό Αμπντούλ .

  Έχοντας σχεδόν σβήσει τις φλόγες της επανάστασης στην Πελοπόννησο , εκτός της Μάνης και μεγάλου μέρους της Αργολίδας , που ακόμα έστεκαν ελεύθερες, ο Ιμπραήμ , πιστεύοντας στην ανωτερότητα του στρατού του , προσπάθησε ν καταλάβει μόνος του την πόλη. Πράγμα που του στοίχισε μεγάλες απώλειες ανάμεσα στους στρατιώτες του. Έτσι οι δυο πασάδες , ο τούρκος και ο αλβανός ένωσαν τις δυνάμεις τους , αποκλείοντας με τους δυο στόλους την πόλη από την θάλασσα , αποκόπτοντας με αυτόν τον τρόπο τον ανεφοδιασμό από τον ελληνικό στόλο , που κράταγε ζωντανή την αντίσταση , μέχρι τότε. Παράλληλα το πυροβολικό των τουρκοαιγυπτίων βομβάρδιζε με πάνω από 2000 οβίδες την μέρα το Μεσολόγγι.

  Ο Γιουσούφ ήταν συνέχεια πάνω από τους τραυματίες , προσπαθώντας να ανακουφίσει τους πόνους με τα θαυματουργά βοτάνια του.  Ο μικρός αμπντουλ παρακολουθούσε τον ‘πατέρα’ του με περιέργεια και μάθαινε γρήγορα τι ήταν το κάθε χορτάρι. Όσο και αν η Φατίμα τον κράταγε μακριά από την φρίκη του πολέμου , ο μικρός εύρισκε την ευκαιρία να το σκάει κι να βρίσκεται στο πλευρό του Γιουσούφ. Πολύ γρήγορα έμαθε να τρίβει ότι βότανο τριβόταν , η να το κοπανάει στο μικρό γουδί που του έδωσαν.  Πλέον τα αραβικά του είχαν βελτιωθεί σε τέτοιο σημείο , που μπορούσε να συνεννοηθεί με όλους. Για να μην τραβά την προσοχή με τα κόκκινα μαλλιά του , η Φατίμα του είχε φτιάξει ένα όμορφο τουρμπάνι (α΄ι΄μάμα) να φορά , κρύβοντας τον κόκκινο θησαυρό.

  Ταυτόχρονα η μύηση του στο Ισλάμ είχε προχωρήσει αρκετά , για να μαθαίνει όλο το τυπικό της λατρείας και να αποστηθίζει στίχους από το κοράνι. Οι βραδινοί εφιάλτες ήταν παρελθόν και ο μικρός έδειχνε πια , σαν τέλειος άραβας με τις ελληνικές του ρίζες χαμένες στο χρόνο , που πέρασε από την σύλληψη του, μόλις πριν 5-6 μήνες.

  Με την πτώση του Μεσολογγίου στις 10 Απριλίου του 1826 , για τους αιγύπτιους , ήρθε η ώρα να γυρίσουν στην Τριπολιτσά , νικητές και φορτωμένοι με λάφυρα και νέους σκλάβους. Μονό που οι μισοί και παραπάνω σχεδόν , από τους 8000 στρατιώτες τους , είχαν πέσει στα τείχη της ηρωικής πόλης.

  Σχεδόν το σύνολο των γάλλων αξιωματικών τους , είχε πέσει θύμα των ελλήνων σκοπευτών. Ντυμένοι με τις πλουμιστές στολές τους , ήταν εύκολοι στόχοι για τους έλληνες . Μόνο ο Σολε΄ι΄μάν πασάς στεκότανε πάντα στο πλάι του Ιμπραήμ , δίνοντας διαταγές και σχεδιάζοντας τις κινήσεις του στρατού του.

10

 

  Η επιστροφή στην Πελοπόννησο , συνοδεύτηκε από την κορύφωση της εξόντωσης του ελληνικού πληθυσμού.  Πλέον , μόνο όσοι είχαν καταφύγει στα ορεινά και κοντά στους επαναστάτες , είχαν κάποια τύχη. Όσοι δήλωναν υποταγή στον σουλτάνο και τούρκευαν , γνώριζαν το σπαθί του Κολοκοτρώνη και των άλλων καπεταναίων .  Οι λαοί της Ευρώπης έσπρωχναν τις κυβερνήσεις τους να κάνουν κάτι , για να σταματήσει η σφαγή των χριστιανών στην Ελλάδα. Η πτώση του Μεσολογγίου ειδικά , είχε ξεσηκώσει τους πιο προοδευτικούς , που ζητούσαν την λήψη αμέσων μέτρων.

  Μακριά από τα πολιτικά παιγνίδια , ο μικρός αμπντουλ , μάθαινε την τέχνη του θεραπευτή , μαζί με την πίστη στο Ισλάμ. Μένοντας στην αυλή του Ιμπραήμ και έχοντας την αγάπη και την συμπάθεια όλων , τις αρχές του καλοκαιριού του 1827 , δυο χρόνια σχεδόν από την αρπαγή του , ο οκτάχρονος πλέον μικρός , άνθιζε και μεγάλωνε , αποκτώντας όλες τις γνώσεις που ο «μπάμπα» και η «μάμα του» , του χάριζαν.

  Ο Γιουσούφ του μάθαινε να χειρίζεται το βαρύ του γιαταγάνι και να σημαδεύει με την επίχρυση πιστόλα του. Να την γεμίζει και να πυροβολεί , τόσο γρήγορα όσο και ο καλύτερος στρατιώτης.  Έμαθε να καβαλά άλογο και ο Γιουσούφ του υποσχέθηκε να του πάρει ένα πουλάρι αραβικό , μόλις μεγάλωνε λίγο ακόμα , για να μπορεί να το καβαλάει χωρίς βοήθεια .

  Όμως οι εξελίξεις έτρεχαν .  Οι ρώσοι με τον καινούργιο τους τσάρο Νικόλαο τον Α΄απειλούσαν με πόλεμο τους τούρκους αν δεν αναγνώριζαν την ανεξαρτησία των ελλήνων. Η στάση της Ρωσίας , υποχρέωσε και την Μεγ. Βρετανία να ταχθεί υπέρ της επανάστασης , από τον φόβο της καθόδου της Ρωσίας στην μεσόγειο. Η γάλλια επίσης συμμετείχε σε αυτή την παράταιρη συμμαχία , προσπαθώντας να ξανακερδίσει το χαμένο , μετά τον Ναπολέοντα , κύρος της.

  Αποτέλεσμα όλων αυτών των πολιτικών επιδιώξεων  , η συμφωνία του Λονδίνου , τον Ιούνιο του 1827. Συμφωνήθηκε να δοθεί αυτονομία στους έλληνες και ο Ιμπραήμ να εγκαταλείψει την Πελοπόννησο. Για την τήρηση της ανωτέρω συμφωνίας , οι τρεις δυνάμεις έστειλαν ναυτικές μοίρες στην ανατολική μεσόγειο. Οι έλληνες δεχτήκαν την συμφωνία , αλλά ο Ιμπραήμ κωλυσιεργούσε , προφασιζόμενος ότι περίμενε εντολές , πότε από τον πατέρα του και πότε από τον σουλτάνο. Συμφώνησε όμως να μείνει ο στόλος του στο λιμάνι της Πύλου. Η μη τήρηση της συμφωνίας , οδήγησε στην ναυμαχία του Ναβαρίνου ,στις 20 του οκτώβρη, όπου ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος καταστράφηκε ολοσχερώς.

  Πλέον ο Ιμπραήμ  δεν είχε καράβια , για να γυρίσει στην Αίγυπτο και έχοντας καταφύγει στα βουνά της Μεσσηνίας, αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει.

  Θα χρειαζόταν ακόμα ένας χρόνος μέχρι ο Μοχάμεντ αντιβασιλέας της Αίγυπτου και πατέρας του Ιμπραήμ , συμφωνήσει να στείλει στόλο για να πάρει τον στρατό του από την Πελοπόννησο. Η απόβαση  13-15000 γάλλων  στρατιωτών τον Σεπτέμβρη του 1828 , ήταν ένας ακόμα λόγος , για την αναχώρηση του αιγυπτιακού στρατού από την Ελλάδα. Από περίπου 40000 που αριθμούσε την εποχή της παντοδυναμίας του, με το ζόρι επιβιβάστηκαν στα πλοία της επιστροφής 15 όλες και όλες χιλιάδες.

Ανάμεσα τους ο Γιουσούφ με τον θετό του γιο Αμπντούλ.

11

 

  Έτσι  ο ήρωας μας , βρέθηκε στο Κάιρο , την πρωτεύουσα της Αίγυπτου και για πρώτη φορά σε μια πολύβουη πόλη. Μια πόλη που εκείνη την εποχή αριθμούσε πάνω από τριακόσιες χιλιάδες κατοίκους. Πρώτη φορά ο αμπντουλ βρέθηκε ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους και  το βασικό , με τόσα παιδιά στην ηλικία του.

  Εγκαταστάθηκαν στο παλάτι του Μοχάμεντ Αλή , αντιβασιλέα της Αίγυπτου και βαλή του σουλτάνου. Ο Γιουσούφ ανέλαβε τα καθήκοντα του θεραπευτή της ‘βασιλικής’ οικογενείας και ο μικρός άρχισε να πηγαίνει στα μαθήματα του ισλαμικού σχολείου. Μαθηματικά , αστρονομία , αραβικά και η εκμάθηση του ιερού κορανίου , πέρα από γεωγραφία και άλλα βαρετά , έτρωγαν σχεδόν όλο τον χρόνο του εννιάχρονου . ήταν ήδη πολύ ψηλότερος από τα παιδιά της ηλικίας του , ενώ στα χέρια και τα ποδιά του είχαν ήδη σχηματιστεί οι πρώτοι δυνατοί μύες.  Τον  ελεύθερο χρόνο , που του υπολειπόταν , μάθαινε δίπλα στον πάτερα του την θεραπευτική ιδιότητα των διαφόρων βοτάνων, ενώ ο σολε΄ι΄μάν πασά με χαρά , γιατί του άρεσε αυτό το παιδί , ανέλαβε να τον διδάξει τα βασικά του πολεμιστή αλλά με ευρωπαϊκές μεθόδους. Έκανε ιππασία με το δικό του πουλάρι , δώρο του Γιουσούφ , που το ονόμασε σουμούν(σιμούν) από τον άνεμο της ερήμου.

  Έμαθε να χειρίζεται τέλεια παρά την ηλικία του , την ευρωπαϊκή σπάθα του ιππικού αλλά και το χρυσοποίκιλτο , δαμασκηνό γιαταγάνι , δώρο του Ιμπραήμ.

  Τον χειρισμό της λόγχης ενώ κάλπαζε στην ράχη του σουμούν αλλά και πεζός.

  Το μουσκέτο και η πιστόλα του  έγιναν προέκταση του σώματος του. Στις εκπαιδευτικές σπαθομαχιες με τους δυο μαύρους σωματοφύλακες του ,

τον Χακίμ και τον Ισμαήλ , συνήθως τους έκανε την ζωή δύσκολη και πολλές φορές τους κέρδιζε κιόλας. Περιττό να πούμε ,ότι και οι δυο τον λάτρευαν και έδιναν και τη ζωή τους για να είναι ασφαλής. Το χρώμα των μαλλιών του , του χάρισε και το παρατσούκλι του στο σχολείο. Ελάχμαρ  – ο κόκκινος. Είχαν πια μακρύνει και η στοργική Φατίμα , του τα έδενε σε αλογοουρά. Στο σχολείο , όλοι οι συμμαθητές του , θελαν να τα πιάσουν και να δουν ότι είναι πραγματικά  κόκκινα και όχι βαμμένα .

  Ο μαύρος Γιουσούφ καμάρωνε για τον θετό του γιο και δεν έχανε ευκαιρία να τον γνωρίσει σε κάθε προύχοντα , που επισκεπτόταν το παλάτι. Όλοι ζήλευαν τον Νούβιο για την ευλογία του προφήτη Μωάμεθ.

   Όμως ο πόλεμος , πάλι ξέσπασε.  Αυτή την φορά ανάμεσα στον σουλτάνο και τον Μοχάμεντ . Ο Ιμπραήμ , σαν αρχηγός , του ανώτερου του τούρκικου, αιγυπτιακού στρατού , γρήγορα κατέκτησε την Παλαιστίνη ,  την σύρια και μέρος της μικράς Ασίας , προτού επέμβουν , για άλλη μια φορά , προσπαθώντας να προστατέψουν την παγκόσμια τάξη , οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις .

  Έχουμε φτάσει αισίως στο 1835 και ο Ελάχμαρ έχει κλείσει πια τα 16. Συμμετέχει στην προσωπική φρουρά του Μοχάμεντ αλλά δεν παίρνει μέρος στον πόλεμο. Μένει στο παλάτι και συνεχίζει να εκπαιδεύεται , στο μυαλό και το σώμα. Δεν είναι μακριά η στιγμή , που θα αναμετρηθεί με τον θάνατο στα πεδία της μάχης.

12

   Η ειρήνη μεταξύ της Τουρκίας και του ανερχόμενου αιγυπτιακού γίγαντα , δεν κράτησε για πολύ. Ο σουλτάνος θεώρησε ότι με την ανοχή , αν όχι την βοήθεια των ευρωπαίων , ήταν ώρα να πάρει πίσω τις ασιατικές του πρώην επαρχίες , που είχαν περάσει στα χέρια των αιγύπτιων. Οι αψιμαχίες στην Συρία , απαιτούσαν την αποστολή στρατευμάτων από την Αίγυπτο. Οι τούρκοι ενισχυμένοι και από το ναυτικό των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων ,στο οποίο για πρώτη φορά συμμετείχαν δυο ελληνικά πλοία , γρήγορα έφτασαν στα περίχωρα της Δαμασκού.

 Στα  είκοσι του χρονιά ο νεαρός ίλαρχος Αμπντούλ ελ Σουρ ο κόκκινος επικεφαλής της επίλεκτης ίλης του καβάλα στον υπέροχο σουμούν , ήταν ανάμεσα στις ίλες του ιππικού , που είχαν διαταχθεί να επιτεθούν στις οχυρωμένες θέσεις του εχθρού έξω από την πόλη της Δαμασκού κι με κατεύθυνση προς το θαλάσσιο μέτωπο με απώτερο σκοπό την απελευθέρωση του πολύτιμου λιμανιού της Λαττάκειας.

  Η ανώτερη εκπαίδευση και το ηθικό των αιγύπτιων , τους επέτρεψε να διασπάσουν την άμυνα των αντιπάλων τους και να ξεχυθούν ανάμεσα από τους χαμηλούς λόφους , προς την θάλασσα. Ο Ελάχμερ έλαβε την βάπτιση του πύρος καλπάζοντας με την ίλη του εναντίον των εχθρικών χαρακωμάτων. Οι σφαίρες βούιζαν γύρω του, δηλητηριασμένες σφήκες , έτοιμες με ένα τσίμπημα να του κλέψουν την ζωή. Οι τούρκοι πυροβολητές ανίκανοι να προλάβουν την κίνηση τους , έριχναν τις οβίδες τους κάθε φορά στην προηγούμενη θέση των αράβων.  Η ταχυτάτη επίθεση του αραβικού ιππικού έσπειρε τον τρόμο στους τούρκους στρατιώτες. Όλο και όλο , πρόλαβαν  να ρίξουν μια ομοβροντία στους επιτιθεμένους , προτού ανακαλύψουν ότι ήδη ήταν στα χαρακώματα  τους και ο φόβος τους μετατραπεί σε πανικό . Το γιαταγάνι του Ελάχμαρ άστραψε στο ήλιο , καθώς πλησίασε τον πρώτο τούρκο . Ανέβηκε και κατέβηκε τόσο γρήγορα  όσο γρήγορα πέταξε και η ψυχή του εχθρού του στον ουρανό. Και άλλοι έπεσαν από την καλογυαλισμένη  και καλοζυγισμένη κάμα. Όταν όλα τέλειωσαν , του είχε φανεί σαν μια στιγμή. Το αίμα του βροντοχτυπούσε θαρρείς στα αυτιά του. Το σπαθί και το δεξί του χέρι ήταν βαμμένα στο αίμα των σκοτωμένων . Περίμενε ότι η δόξα της μάχης θα ήταν κάτι , που θα γέμιζε με χαρά την ψυχή του  , αλλά στο στόμα του ένοιωθε μόνο μια πικρά μεταλλική και μέσα του μια λύπη ανείπωτη. Μάζεψε τους άνδρες του και αφού ξεκουράστηκαν για λίγο, συνέχισαν προς την θάλασσα.

   Ακριβώς πριν την Λαττάκεια, ανασυντάχτηκαν και περίμεναν την άφιξη του πυροβολικού και του στόλου. Στο βάθος διακρίνονταν οι μιναρέδες του λιμανιού , αλλά και η σκόνη , που σήκωναν τα τουρκικά στρατεύματα , που έσπευδαν ,  για να υπερασπιστούν την πόλη .

   Ο Ελάχμαρ κοίταξε πίσω του , τους πολεμιστές της ίλης του. Συμμαθητές και φίλοι οι περισσότεροι , έλαμπαν από την προσμονή της νέας μάχης , που τους περίμενε. Ο ίδιος ανυπομονούσε , να εμφανιστεί ο υπόλοιπος στρατός για να καλπάσει άλλη μια φορά με την αδρεναλίνη στα ύψη εναντίον των έχθρων.

  Προς την θάλασσα στο βάθος του ορίζοντα , φάνηκαν τα άσπρα ιστία των πλοίων .όλοι σηκώθηκαν στους αναβολείς των σελλών τους και ζητωκραύγασαν για την άφιξη του στόλου. Ο Ελάχμαρ μπήκε μπροστά από τις τρεις σειρές , που έφτιαξε η ίλη του έτοιμος για την επέλαση . Στους γύρω λόφους είχε αρχίσει να αναπτύσσεται το αιγυπτιακό πυροβολικό με μπροστάρηδες τα γαλλικά κανόνια των 12 λιβρών.

  Ο Κόκκινος έπρεπε να συγκρατηθεί , μέχρι να βομβαρδισθεί η πόλη από το πυροβολικό και τον στόλο. Μετά θα ήταν ελεύθερος να καλπάσει προς τις γραμμές των τούρκων.

13

  Είχε αρχίσει να νοιώθει σαν μεθυσμένος από την προσμονή της νέας μάχης. Μέχρι και ο Σουμούν αδημονούσε , νοιώθοντας την ανυπομονησία του αφεντικού του.

  Ο Ελάχμαρ έβγαλε το τουρμπάνι αφήνοντας την κόκκινη χαίτη του να λάμψει κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο. Οι άνδρες του , περήφανοι για τον ευλογημένο από τον προφήτη ίλαρχο τους , άρχισαν να ζητωκραυγάζουν και γρήγορα ο ενθουσιασμός τους , μεταδόθηκε  σε όλη την αιγυπτιακή παράταξη. 

  Έστρεψε το κεφάλι του προς τον κοντινό λόφο , οπού ο Ιμπραήμ είχε το στρατηγείο του , περιμένοντας το σύνθημα για την επίθεση. Διέκρινε το καπέλο του Σολε΄ι΄μάν με τα πλουμιστά φτερά και δίπλα ακριβώς την κοντόχοντρη σιλουέτα του πασά του.

  Σ’ εκείνο το σημείο το πλάτος της ακτής μέχρι τους απότομους λόφους δεν ξεπερνούσε τα 200 μετρά , πράγμα , που δεν επέτρεπε την ανάπτυξη της αιγυπτιακής δύναμης. Έπρεπε κάθε ίλη και κάθε λόχος να προωθείται μόνος του προς την τουρκική παράταξη, εκτεθειμένος στο σύνολο των εχθρικών πυρών. Για αυτό ήταν απαραίτητη η παρουσία των πυροβόλων του στόλου , που σε συνδυασμό με τα του πυροβολικού , θα έσπερναν τον όλεθρο και θα αδυνάτιζαν τις εχθρικές γραμμές.

 Η ταχύτητα του ιππικού θα έπαιζε πάλι τον σημαντικό ρολό στην νίκη. Ξαφνικά τα πλοία  πλησιάζοντας προς την παραλία ,γύρισαν, σαν σε χορευτική φιγούρα , το δεξιό τους πλευρό προς τον αιγυπτιακό στρατό και  σηκώνοντας γαλλικές , αγγλικές , ρώσικες και ελληνικές σημαίες , πάνω από 200 πυροβόλα βρυχηθήκαν , γεμίζοντας την περιοχή με τα θανάσιμα βόλια των σράνπελ  τους.     Μια βροχή θανάτου γκρέμιζε τους αναβάτες από τα άλογα και άφηνε τα πυροβόλα ορφανά από άνδρες. Ο κόκκινος έβλεπε με φρίκη τους άνδρες του να σωριάζονται στο έδαφος , λουσμένοι στα αίματα με τα άλογα τους να ακολουθούν στην πτώση , παγιδεύοντας τους κάτω από τα βαριά κορμιά τους.

 Κραυγές πόνου και παρακαλετά για βοήθεια γέμισαν την στενή παράλια. ‘Στους λόφους’ φώναξε με όλη του την δύναμη ο Ελάχμαρ σπιρουνίζοντας το άλογο του προς το πέρασμα ανάμεσα στους λόφους , στα δεξιά του. Όλοι ήδη έτρεχαν να βρεθούν πίσω από την προστασία των λόφων παρατώντας όπλα και τραυματίες .

  Ο κόκκινος είδε μπροστά του τον φίλο και φύλακα του , Ισμαήλ να του απλώνει ένα ματωμένο χέρι . έσκυψε για να τον σηκώσει και να τον πάρει μαζί του , όταν βρέθηκε ξαφνικά στο έδαφος με τον Σουμούν πάνω του , να του λιώνει το στήθος με το βάρος του. Το πουλάρι είχε πεθάνει ακαριαία  , μόλις χτυπήθηκε από τα θραύσματα. Ο Ελάχμαρ ένοιωσε ένα φρικτό κάψιμο στο δεξί του άνω μέρος του σώματος και στο χέρι του , που δεν μπορούσε να το κινήσει.  Είχε χτυπηθεί σοβαρά και έπρεπε οπωσδήποτε να φωνάξει για βοήθεια. Γύρισε το βλέμμα του προς τα αριστερά και αντίκρισε το πρόσωπο του Ισμαήλ , ή τέλος πάντων , ότι είχε μείνει από αυτό. Όλη η δεξιά πλευρά έλειπε και μόνο ένα μάτι κρεμόταν σε ότι είχε μείνει από το μάγουλο του.

  Ώστε αυτό ήταν;; εδώ θα τέλειωναν όλα , σε αυτή την ματωμένη παραλία ;;;

14

 

  Ο ηλιος σύντομα βούτηξε στην θάλασσα βάφοντας τον ουρανό και τα νερά σε χιλιάδες αποχρώσεις του πορτοκαλί.

 Ο  Ελάχμαρ ένοιωθε όλο και πιο αδύναμος , εξαντλημένος από την αιμορραγία με το βάρος του αλόγου πάνω του. Προτού καλά καλά το καταλάβει , είχε βυθιστεί σε ένα λήθαργο , χωρίς να νοιώθει τίποτα.

  Άνοιξε τα ματιά του , αντικρίζοντας το σκοτάδι γύρω του και τις πληγές να τον πονούν σαν να τον δαγκώνει ένα τεράστιο στόμα με κοφτερά δόντια. Βόγκηξε και αμέσως μια τεράστια παλάμη του έκλεισε το στόμα. Το τεράστιο βάρος του αλόγου είχε εξαφανιστεί και μια φωνή του ψιθύρισε ‘ σσσσσσ ΄Αχμαρ , εφέντι μου , θα σε ακούσουν οι τούρκοι. Κάνε λίγο υπομονή να σε πάρω από εδώ.’ Ήταν ο πιστός του Χακίμ που με μια κίνηση τον έριξε στους φαρδιούς του ωμούς και κίνησε για τους λόφους. Γύρω του στο λιγοστό φως του φεγγαριού ο Ελάχμαρ έβλεπε παντού τούρκους στρατιώτες να συλούν πτώματα αιγύπτιων και να εκτελούν όσους τραυματίες έβρισκαν. Ήταν ένα σκηνικό κόλασης και ο Χακίμ το διέσχιζε άνετα σαν να έκανε περίπατο. Κανείς δεν τους ενόχλησε , πιστεύοντας ότι είναι δικοί τους στρατιώτες , αφού όποιος κοίταζε προς τον τερατώδη Νούβιο , άκουγε τον Χακιμ να του απευθύνεται σε τέλεια τουρκικά και να του ζήτα να παραμερίσει , για να πάει τον χτυπημένο αξιωματικό του στους γιατρούς της Λαττακειας.  Φτάνοντας στους λόφους χώθηκε κάτω από κάτι χαμηλά δένδρα και στράφηκε στον κόκκινο.

  ‘έχεις χάσει πολύ αίμα εφέντι , αλλά νομίζω δεν κινδυνεύεις. Σε λίγο θα είμαστε κοντά στο άλογο μου και θα σε πάω στην Δαμασκό.’

  Με το ξημέρωμα ήδη βρίσκονταν σε απόσταση από την παραλία , βαδίζοντας προς τον νότο και την Δαμασκό. Ο Χακιμ δίπλα στο άλογο που κουβαλούσε τον Ελάχμαρ προσπαθούσε να του απαλύνει τον πόνο ακολουθώντας τις οδηγίες του εφέντι του. Το υπέροχο τουρμπάνι , που κάλυπτε τον κόκκινο θύσανο των μαλλιών του Ελάχμαρ είχε γίνει ο επίδεσμος που κάλυπτε την πληγή του. Ματωμένο πια μάζευε όλες τις μύγες πάνω του και ο φτωχός Χακιμ προσπαθούσε με ένα κλαρί να διώξει άσπρη κελεμπία της προσευχής του , που κουβαλούσε στην σέλλα της φοράδας του , γρήγορα αντικατέστησε τον λερωμένο επίδεσμο. Ο Ελάχμαρ του έδειξε ποια φύλλα και από ποιους θάμνους να κόψει και αφού τα λειώσει , να τα απλώσει πάνω στην πληγή , για να γιατρευτεί πιο γρήγορα.

  Στον δρόμο τους απόφυγαν ότι περιπολίες είδαν και τα βράδια δεν άναβαν ούτε φωτιά , αποφεύγοντας τον εντοπισμό τους από τους τούρκους , που φαίνονταν να ήταν παντού γύρω τους.

 Ένας λαγός , που πιάστηκε σε μια παγίδα του Χακίμ , λίγα πορτοκάλια  και ένα πηγάδι με φρέσκο νερό από  μια εγκαταλελειμμένη φάρμα , τους κράτησαν ζωντανούς  και σε καλή κατάσταση , μέχρι που το τρίτο βράδυ της πορείας τους , βρεθήκαν στις αιγυπτιακές οχυρώσεις , έξω από την Δαμασκό. Η είδηση της σωτηρίας του κόκκινου απλώθηκε σε λίγες ώρες σε όλο το στράτευμα και φυσικά έφτασε και στη σκηνή του  Ιμπραήμ.